مکزیکی ها ،آمریکایی ها ،لهستانی ها و ما ...

شانزدهم اردیبهشت 87 مکزیکی ها روز ویژه ای داشتند . در این روز خیابانهای مرکز ایالت " پابلا " شاهد جنگ و جدال بود . اما این جنگ نه کشته ای داشت ونه مجروحی.این جنگ  نمادین که بسیار زیبا و مفرح بود ودر عین حال جدی نیز به نظر میرسید ،برای بزرگداشت جنگی بود که 146 سال قبل میان مکزیکی ها و متجاوزین فرانسوی در گرفت .

هر ساله در این روز عده ای لباس سربازان مکزیکی و عده ای یونیفورم دشمن فرانسوی را   می پوشند ودر خیابانها به جان هم می افتند ، تا یادشان باشد روزی عده ای از خاک کشورشان دفاع کرده اند، هر چند 146 سال از آن جنگ گذشته باشد!

آمریکایی ها  هم با آن که هیچ گاه در هیچ جنگی مدافع نبوده و همیشه متجاوز بوده اند ،11 نوامبرهر سال برای بزرگداشت سربازان و باز ماندگان جنگهای خود برنامه ویژه ای دارند .

 این روز در آمریکا تعطیل است و راس ساعت 11 تمام وسایل نقلیه توقف می کنند ، کهنه سربازان ، مدالها و نشانهای خود را به سینه می زنند و سرشان را بالا میگیرند و به خیابان    می آیند – حتی اگر قاتل زنان و کودکان بی گناه ویتنامی ، افغانی ویا عراقی باشند – مر دم به آنها گل سرخ هدیه  میدهند وآنان خاطرات خود را باز گو می کنند.

در لهستان هم دانش آموزان به مناسبت روز آزادی کشورشان از اشغال طی جنگ جهانی دوم ،جشن می گیرندو کیک می پزند ، کیکی به شکل نقشه کشورشان ، قسمت های اشغالی را با فلفل درست میکنند تا همیشه طعم تلخ اشغال در یاد شان بماند وطعم شیرین مقاومت را فراموش نکنند.

اینها نمونه هایی از برنامه ها و بزرگداشتها ی مربوط به جنگ در برخی از کشورهاست .کشورهای دیگر هم به نوبه خود این مقوله وانسانهای مرتبط با آن را گرامی      می دارند.

در کشور ما ، روزنامه ها ومطبوعات مقاله مینویسند، مصاحبه میکنند صدا و سیما هم تصاویری پخش میکنند وهر چند نام گذاری برخی کوچه ها به نام شهیدان امرپسندیده ایست ،اما عطر شهدا را نمی پراکند .   

سوم خرداد حماسه ای است.....آیا می توانیم از "گنج جنگ " محافظت کنیم ؟!...

تاریخ و آیندگان در مورد ما قضاوت خواهند کرد که با جنگ و بازماندگان و آثار آن چه برخوردی داشتیم . تاریخ قاضی بی رحمی است !

آیا ما شایسته سپاس خواهیم بود یا داستان مارا در صفحه ملامت خواهند نگاشت؟!...

به یاد دارم که در سنه هزاره از صده سی ، به دهه هشتاد و به سال شش وبه ما ه دووبه روز بیست وهفت( 27/2/1386 )آخرین مکتوبه وبلاگم نوشته شد ! هنوز در حقیقت امر ، وبلاگم فعال نشده بود که قرار بود وقفه ای کوتاه پیش آید ،به حاجت یکی دو هفته ، نمی دانم چه پیش آمد که این وقفه به یکی دو سال کشید!!!....  مرا بسی شرم آمد ، عزم را جزم کردم تا این وبلاگ ناقابل را در این ایام مبارک به دوستانی در مجالست رفیق ودر معاشرت صدیق - که قلم از وصف  صفاتشان عاجز است - تقدیم کنم.!!!.. به امید آنکه اگر مرا دگر باره حاجتی بدین مکتوبه شد ،دوستان و همراهان تنها یم  نگذاشته ، ومجددا واقعه شوم فوق الذکر به وقوع نپیوندد........ آمین !!!